این روزها که می گذرد...

دیشب که با ممد تبریزیان گپ می زدیم،حال و هوای ایران-عربستان های

جوونیا برام زنده شد،راستی که چه استرس لذت بخشی داشت.

به دلم افتاده با این که از اون فضا چند سالی گذشته،این دوره ی مقدماتی

پتانسیل تجدید خاطره رو داره،زمانش که ایده آل به نظر میاد.نیمه ی

شهریور،آلونک پشت بوم خونه ی ما،کل کل علی واضحی و علی احمدی

(که اگه براش محرز شه بالا نمی ریم طرفدار کره جنوبی یا عربستان

می شه!)،سیگار بین دو نیمه ی رضا نقوی که به احترام جمع تو کوچه

می کشه و یه دلستر خانواده هم از محمود آقا می خره،قهقهه های مستانه ی

ممد مقصودی که عناصر سوتی دهنده ی بازی رو به باد تمسخر می گیره

(به کمک خودم)،یادآوری سنتی ممد تبریزیان از خالی بودن جای برومند

در دروازه،بحث های سینمایی مقصودی-واضحی-مروی که با پارازیت های

احمدی همراه می شود(البته این پارازیت ها با استدلال مقصودی مبنی بر این

که "تو که فیلما رو با دور ضربدر 32 نگاه می کنی نظر نده" فیلتر

می شوند)،سکوت آقا تهران که محو بازی است و زیر لب به علی دایی

بد و بیراه می گوید،...

هی روزگار....