If you are first you are first.If you are second you are nothing
پرسپولیس خواست که اول باشد و شد چون می دانست در غیر این صورت هیچ نیست.حتی اگر ده ها توجیه عامه پسند یا حتی مستدل داشته باشد:مهم این است که ما زیبا بازی کردیم،اگر شش امتیاز کم نمی شد قهرمان می شدیم،قهرمان واقعی ما هستیم،داور پنالتی ما را نگرفت وگرنه برنده بودیم،مهم این است که رفتیم آسیاو...
شاید به نظر افراطی بیاید اما مرا عقیده بر این است که دوم شدن سپاهان در لیگ آسیا را نمی توان "افتخار" قلمداد کرد(البته برای تیمی با پیشینه ی سپاهان مقام قابل احترامی است) کما این که چندین مقام سومی پرسپولیس در آسیا در خاطره ها نمانده و امروز همه می گویند:"جای جام قهرمانی آسیا در تالار افتخارات این باشگاه خالی است".
در راستای همین نکته است که وقتی با فرگوسن صحبت از ترک منچستر به میان می آید آن را موکول به زمانی می کند که قهرمانی هایش در لیگ انگلستان(۱۷) از لیورپول(۱۸) بیشتر شود.(که البته و صد البته کور خوانده است!).چرا؟مگر او با منچستر کم قهرمان شده است و مگر کم هواداران لیورپول را ناکام گذاشته؟خیر،اما او می خواهد حتی در آمار تاریخی هم "اول" باشد.(تاکید می کنم زهی خیال باطل)
لذا بهتر است دامن از دست ندهیم و به انتظار قهرمانی آسیا بنشینیم و آنگاه خروش شادمانی سر دهیم!
ان شاءالله
